حرفای خود خود نسیم................

Fake  می دانی یعنی چه؟  پگاه یادم داد. دختر عمویم را می گویم...یادت که هست؟

رفته بودیم آیس پک بخوریم که هی غر می زد و می گفت اینجا Fake  است. تقلبی است یعنی. اصل نیست. اوریجینال نیست. نمی چسبد اصلن. چه می دانم ، همان Fake  دیگر!

می دانی ... چند وقتی است که همه ی دور برم Fake  شده. هیچ چیز اوریجینال نیست. نمی چسبد. کتاب ها همه Fake  شده اند ... موزیک ها هم. شعر ها که دیگر نگو . حتی همه ی چایی های دنیا Fake  شده اند.   باران هم Fake  شده انگار. هر چه زور بزنی و زیرش بدوی و آواز بخوانی و خیس بشوی ، هیچ چیزی در دلت تکان نمی خورد. شیطنت های من هم همه Fake  شده اند. ادا شده اند همه شان. همه ی آدم های ِ یک زمانی بزرگ و دوست داشتنی هم Fake  شده اند. حتی بازوی سفید و خنک مامان هم که گرفتن اش همیشه آرامش بخش بود  Fake شده. باورت نمی شود ... خنده های من هم Fake  شده اند... همان ها که می گفتی بودن شان برای زندگی کافیست.

نگران نباش ، فکر نمی کنم این Fake  شدن دنیا و ما فیها ربطی به تو داشته باشد. یعنی سعی می کنم نداشته باشد. ربطش می دهم به بزرگ شدن و فهمیده شدن و گند شدن دنیا.

ببخش... سرت را درد آوردم...راستی،  نکند « دوست داشتن » های من هم Fake  شده باشند؟؟

پی نوشت۱: چه احساسی دارین که یاهو باز نمی شه؟

پی نوشت۲: هیچ وقت فکر نمی کردم یه روز اینجا اینقدر سرد بشه